این شعر نیست...کلام نیست...متن حاشیه بر اوراق یک دفتر خاطرات نیست...! این حقیقت است...حقیقتی افسانه‌ای که بارها افسانه‌ام با تو به حقیقت پیوست. از تو سرشار شد، از تو جانی دوباره گرفت...از نفس‌های گرم تو...از صداقت‌های گفتار تو...

از محک‌های بی‌دریغ تو سخت می‌ترسم...! سخت می‌هراسم که آتش شرمم را باور نداری...که اشکم را باور نداری...صدایم را به ورطای بودن‌ها عادت نداری..! بمان...

بمان با من بمان...!

می‌بینی، می‌شنوی دیگر من هرگز سکوت نکرده‌ام...! ساکن نمانده‌ام! و شب را در تلاوت روز خواندم...در ازای ماندنت، ماندم...ای سنگ صبور آتشکده، ای دل سخت تنهای من...! برایت شمع خواهم شد...آب می‌شوم...اشک می‌شوم...خاک می‌شوم ...! و بارانی‌ترین روزها می‌شوم...آفتابی می‌شوم...! سخت می‌شوم...نرم می‌شوم...! شوق می‌شوم...پاک می‌شوم...! همان گونه که می‌خواهی و تو پیش از این‌ها برایم خواسته بودی...! همان می‌شوم که هم اکنون ماندنم را در خود به جستجوی تو گشتم...!

در افسانه نبودی، در آب نبودی، در ستاره نبودی، در خاک نبودی، در شب نبودی که در دل بودی و این صداقت بی‌پایان تو...! در کش‌مکش‌های گفتن‌های تو، در آتشکده این دل به زنجیر در آمده‌ی تو...! باز تداعی، تکرار شد...صداقت، گفتار شد...حماقت نیست؛ عشق است...و عشق است و دوست داشتن...! نه در دست قلب عروسکی بلکه در دستان محبت‌های تو!

در راز یک شناخت در سر جادوی این شط خونین دل...در این پندارم که میایی، می‌مانی...می‌شنوی تمام سخن‌های نا‌گفته‌ام را...! و در دل سخت و تاریک شب، به رویاها می‌روی...بی من، تنها با یاد من...اسم من...کلام من...! و باز هیچ نمی‌گویی و باز می‌روی! من اینک گفتم ناگفته‌ام را، سرّ و رازم را...!

حال تو بگو از هر آنچه می‌خواهی...! که باشم...! که نبودن‌هایم را در این، در این تنهایی تو به جستجو نشینم را...! تو بگو! تنها تو بگو...! بخواه چیزی، بخواه...! این هیچ نخواستن‌های تو دل مرا عجب می‌شکند...خرد می‌کند...له می‌کند...! بگو با من از من، با من از خود، با من از ماندن بگو...!

با من از شمارش نفس‌هایت...!