باز شد آسمان ابری
ابرها گریان و آسمان خندان
گردبادی در این نزدیکی است
باد می وزد و می کند از جا
گلهای یاس مهربان و درخت کاج سرسبز را
و درختان بی سرپرست را
باز گویا امشب دل آسمان آمده به درد
که اینگونه می شکند دل ابرها و درختان و گلها را
من ندانم که آسمان زچه آمده به تنگ
اما دانم که دل من هم چیزی بیشتر از آسمان خوش نیست
دل من هم می خواهد شروع به باریدن کند
و اشکها که نمادی از دل تنگ من است
می چکد بر روی گونه های من
و می سوزاند این دل غمگین را
باز گوی ای ابر بهاری
شرح این دل غمناکت
اما
او مثل همیشه خاموش است

نگاه کن چه زيباست پرنده‌هايی که پرواز تنها دلخوشی بودنشان است.

انتهای اين آسمان آبی کجاست؟

هيچ کس نمی‌داند.

به ساعت ديواری اتاق نگاه کن ثانيه‌ها چقدر زود می‌گذرند

و اين عمر من و توست

که گويی چون پلک به هم زدن می‌گذرد.

پس اين لحظه‌ی رسيدن کی از راه می‌رسد؟

نگاه کن چه زيباست پرنده‌هايی که پرواز

تنها دلخوشی بودنشان است

و نگاه کن چه زيباتر است

چشمی که در انتظار تو می‌گريد...

خوب من به اندازه‌ی تمام لحظه‌های پرواز «دوستت دارم.»

    كاش بودی و می‌ديدی لحظه‌های بی تو بودن را

برای ديدن تو ستاره‌ها شب را ورق می‌زنند تا صبح شود...